خوابگرد و خوابنوشت

اين زن هرزه خصال خرفت

چه سهل است بي تو گرييدن

چه شيرين است گل لبخند لبهاي ترا چيدن

ستاره ها بيدارند

ومن در تلائلو حضورشان در خواب

اشک می ریزم به پایت دیده بی سو می کنم

تا بیایی امتداد سینه را خواهم درید

هرچه دارد او فدای ان دو ابرو می کنم

عاشقان ،دیوانگان سودای دل را بنگرید

من خدای عشق را بر دار گیسو می کنم

واینک بار

راه من دور است و شب نزدیک

و دل در سایه ی شوم نگون بختی سیه افسون

نرم و بی امید می گرید

سحر دوراست و شب نزدیک

سکوت از بارگاه تیره شه مه پوش بی آئین می ریزد

دلم خون است

و سر این آخرین سنگرگه مظلوم آزادی

می رود تا بسپرد سر بر زمین سرد بندرگاه وهم آلود

سحر دوراست وشب نزدیک

و من تا آستان مرگ دردآلود پروانه

دگر راهی ندارم

دگر راهی ندارم چون که ره هموار و این ره پوی سگ، مدهوش و دیوانه

دگر راهی ندارم

سحر دوراست وشب نزدیک و من زین راه بی فانوس گمراهه

دگر بیراهه نشناسم

دلم خون است

        وچشمم گر ببارد اشک دانم چشمه ی خونش دگر کورست

                                                                               دلم خون است

وسبزین موج دریاهای دیروزم دگر خون است

دلم خون است

                   و شب نزدیک و شب نزدیک وشب نزدیک

تمام دشت از نغمه های گل لبریز

دوگون لاله از بوسه های پروانه

غرور عشق از های و هوی جوی می جوشد

و من هنوز در این بیغوله های بی آئین

سرود سرد علفهای هرزه می خوانم

سقوط مرا در شکوه خویش به نظاره نشسته ای

و من سکوت را نخواهم شکست

تا جلال خویش را از پس خرده های من بنگری

پس مغرور باش و بمان که من هیچم و تو...

ای بی بهانه دوست، ای آشکار ناپیدا

آمده ام تا نشانه ات باشم

آمده ام تا باشی

آمده ام چون هستی

آمده ام چون توان نیامدنم نبود

و گناهکارم تا درس عبرتی باشد برای کوه

و گناهکارم تا بهانه ای باشد برای فرشته ای کثیف

برای انتقام

برای یک بار دیگر امتحان

آری ستاره ها اینده ام را نوشته اند

و ابرها زندگیم را به قطره اشکی خریده اند

آری این همه برای من است

و زندگی بارها زندگیم کرده است

آه ای یگانه بخشش گر

ستاره هایم را می توانم شمرد؟

ابرهایم را میتوانم فروخت؟

وز شاخه ی آن درخت سیب

کودکیم را می توانم ربود؟

آیا اجازه هست؟

از نگاه دخت همسایه

جرعه ای عشق به خواب شبانه ام برم؟

آری این همه برای من است

و همه ی من برای تو

پس خونم را بریز

مجازاتم کن

چون سیب را آفریدی تا نخورم

و شراب را تاننوشم

و عشق را تا به یغما نبرم

به آتشم بکش

و من بر دیواره  جهنمت

دیوانه وار خواهم نوشت

"دوستت دارم"

       تا درس عبرتی باشد برای کوه

در  خش خش پرندگان بهاری خمیده است

                                              پشت درخت پیر

هیچ حجتی به پرستوهای کهنه نیست

                                            صبح ترانه را

چشم ستاره خواب بهاران ندیده است

چشم انتظاری مریم برای چیست؟

دوشیزه مادر گیسو سپید دشت

جهدی برای تولد گل نمی کند

ناپخته پیر خروشان، چشمه های دور

لختی نظر به کودک نسرین نمی کند

اینجا کسی به بهارش علاقه نیست

بیخود زمین به زمان طعنه می زند

...

بی تو بهار هم که بیاید بهار نیست

رسم خزان است،نفس تازه می کند

یادم ز سبزه و ماهیان سرخ بود

این هم دوا به زخم خدایان نمی زند

دوش هم خاطره می خواندم و لیک

هیچ سطری به اندازه ی لبهای تو آلوده نبود

طعم چشمان مرا

هیچ حرفی به اندازه ی گیسوی تومستانه نکرد

نَقل دستان مرا

ورقی خواهم زد

شاید آنسوی قلم

خبری از تو و نیلوفر مهتاب به گوشم نرسد

...

بي تو تخم واژه خشكيد تو حريم نفس من

با تو تنها و صبورم بي تو طوفان زده شرجي

چتر خورشيد و خبر كن اي كليد قفس من

انسان در زمين به دنبال چيزي مي گردد كه من نيافريده ام          (خداوند)

دستم اي دست برو چندي پيش

سر و پستان و لبانش بنواز

تنگ و آسوده در آغوشش گير

در هياهوي هوايش بگداز

هر كجا خواست دلت راست برو

مكن از ماه رخش بيهده شرم

كنج بيهودگي پرده مشين

برو تا عمق وجودش خوش و نرم

لبم اي لبزده آلوده سرشت

لب لالايي گوشش بنشين

در تمناي تنش گام بزن

از خيال هوسش بوسه بچين

چشمم اي چشمه جوشان جنون

به زواياي نهان بدنش نيك نگر

لخت و بي پرده و عريانش كن

آنكه مهرش شده است خون جگر

برو چون ميخ فرو در بن هر روزنه اي

نكند لحظه اي از تير رست دور شود

بي وفا اي در بتخانه شرك

خرم آن روز كه عشرتكده ات گور شود

دلم اي دلزده از حور بهشت

تو چرا بر در اين ميكده پيدايت نيست؟

بگو اي واله شيدا دل من

آخر آن نادره ليلايت كيست؟

سالها در طلب ماه رخش ساده گذشت

دل به اين روسپيان قانع نشد

خمره افتاد ترك خورد شكست

آخر آن شعبده ده ساله نشد

كافرم گبرم مجوسم كفر من گيسوي اوست

ساقيا جامت ببر بيگانه را مدهوش كن

ساغرم جام مي ام خال لب مينوي اوست

من از اين دلدادگي رسواي عالم مي شوم

باز اما رهگشايم پيچش گيسوي اوست

من كه ابليس زمانم پيشه ام دلدادگي است

جنت المعوا برايم گوشه ي پستوي اوست

سلام اي كوچه هاي تنگ اسرار                                سلام اي آشنا اي دود سيگار

سلام اي زيستگاه تشنه خاور                               سلام اي واژه هاي ساده باور

سلام اي مشتهاي خسته بر در                             سلام اي قفلهاي بسته بر در

سلام اي عود و عنبر شمع و نازي                         سلام اي خرقه پوش مست بازي

سلام اي پيش رو درهاي بسته                           سلام اي پشت در تنهاي خسته

سلام اي قهرها اي كاشكي ها                           سلام اي واي ها اي آشتي ها

سلام اي بي صدا فرياد ديوار                          سلام اي نيمه شبها مانده بيدار

سلام اي صفر اي بيهوده مقدار                         سلام اي آرزوي رفته بر دار

سلام اي تاسحر رنج نوشتن                                سلام اي بي درو سوداي كشتن

سلام اي شهره گيسو اي سمندر                          سلام اي پورياوش اي قلندر

سلام اي ساقي تنهاي خسته                            سلام اي رند صورت پينه بسته

ناگهان روي تمناي زمين

غنچه اي باز شكفت

            كه به اندازه ي افسون بهار عاشق بود

گل محزون خزان را پژمرد

آب تنهايي دل را گل كرد

و از آن آه گرفت

خبرش بود انگار

    كه در اين مخزن تفتيده اشك

   خبري از خبر عاطفه نيست   

خبرش بود انگار

   كه در اين غربت پوسيده ژرف

  ناله اي دست دعا كرده دراز

واژه اي در عطش قافيه در سوز و گداز

خبرش ليك نبود

  نفس شاعر نفرين زده ي سوخته دل

  از سويداي خزان سردتر است

شنبه شبها ترا يادم هست

شنبه شبها مرا يادت نيست؟   

شنبه شبها كه در سينه من روئيدي

شنبه شبها كه ترا سبز شدم

و چه شبها كه ترا نوشيدم

و چه شبها كه مرا مست شدي

و اگر خواب مرا مي بيني

و اگر خواب ترا بيخوابم

شنبه شبها ترا منتظرم

وترا چشم به راهم ديريست